Kuşadası Sanayi Sitesi’nin dar koridorlarında yağ ve demir kokusu birbirine karışmış… Kapının önünde bir kedi uzanıyor, uyukluyor. İçeri adım attığınızda sizi erkek ustalar değil; elleri nasır tutmuş bir kadın karşılıyor.

Bu kadın, 32 yıldır sanayinin direksiyonunda, her zorluğa göğüs geriyor. Kapıda yatan tekir kedi Lütfü, dükkânın maskotu değil, adeta ortağı. Şengül Çakır gülerek anlatıyor:

“Lütfü buranın gerçek sahibi. Gelen taksici önce ona selam verir, sonra bana!”

Dükkân ilk açıldığında taksimetre servisi olarak planlanmıştı. Yeğenleri ayrılınca işin sorumluluğu tamamen Şengül Hanım ve eşine kalmış. Eşini kaybetmesine rağmen dükkânı kapatmadı:

 “Eşim yok artık, ama ben yolumdan vazgeçmedim. Bu dükkân benim namusum!”

Arnavut İnatı ve Kararlılığı

65 yaşındaki Şengül Çakır, Arnavut kökeninden gelen inadıyla, zor şartlara boyun eğmemiş:

 “Songül, evde oturmak bana ölüm gibi gelir. Benim düzenim bu, günlerimi sanayide geçiriyorum. Bayılsam da kalkarım, çünkü burası benim dünyam, ekmek teknesi. 1000 üniversite okusan buradaki kadar bereketli bir hayatın olmayabilir.”

Şengül Hanım, sözlerini sürdürürken sitem ediyor, kendi direncini ve emeğin değerini vurguluyor:

 “Bir ay maaş bekleyerek yaşamak mı zor, yoksa bir gün iş gelmesini beklemek mi? Yeter ki kalbini ve yüreğini bozma. Bereketini Allah’a emanet et, her şey olur, gider.”

Dört Kız ve İki Torun: Diplomalar Ruhsat Kadar Değerli

Şengül Hanım’ın dört kızı, onun gururu. Çocukların her biri kendi yolunu seçmiş ama hepsi sanayinin içinde büyümüştü:

 “Biri öğretim üyesi, biri havacılık okudu, biri ziraat mühendisi… Ama en küçüğü hâlâ benimle çalışıyor. Ben dört kızımı babasız okuttum ve Allah bereketini verirse her şey olur. Benim dört kızım, dört ruhsatımdır. Hepsi benim diploman, benim mirasım.”

“Kadın hem anne olur hem usta, yeter ki yüreğinde cesaret olsun. Gençler üretmekten kaçıyor, ama üretmek insana onur verir, bereket verir.”

Sanayide Usta-Çırak Kültürü Yok Oluyor

Şengül Hanım’ın sözleri sadece kendi hikâyesini anlatmıyor; Kuşadası Sanayi Sitesi’nin değişen yüzünü de gözler önüne seriyor:

 “Eskiden usta-çırak düzeni vardı, şimdi kimse gelmiyor. Sanayi boşalıyor, çarklar dönmüyor. Ama gençler bilmez, kimse görmez. Ben burada işin başında durmazsam hiçbir şey yürümüyor.”

 “Anneler, babalar; çocuklarınızı illa masa başına oturtmak zorunda değilsiniz. Burada da güzel ekmek kazanacak, alın teriyle mutlu olabilecek yerler var.”

Gece-Gündüz Olmayan Bir Hayat

Şengül Hanım’ın hayatı gece ve gündüz olmadan geçiyor. Her sabah dükkânını açıyor, müşterileri karşılıyor, işleri yönetiyor:

 “Evde oturmak bana göre değil. Benim için en güzel yemek kendi evimde, en güzel yatak kendi yatağımda. Ama üretmek başka bir duygu. Bu dükkân benim namusum, kocamın en büyük mirası. Gecesi gündüzü olmayan bir hayat, ama bu benim hayatım ve ben bunu seviyorum.”

Sanayide herkes ona “abla”, “yenge”, “bacı” gibi hitap ediyor. Şengül Hanım’ın dükkânı artık sadece bir iş yeri değil, gençler için örnek, esnaf için güven ve destek noktası olmuş.

Kadınlara ve Gençlere Mesajı: Ayakta Durmak ve Üretmek

Şengül Çakır, kadınlara güçlü bir mesaj bırakıyor:

"Kadın evde oturmak için değil, ayakta durmak için vardır. Kendi ayakların üzerinde durmazsan kimse sana saygı duymaz. Elinden ne geliyorsa yap: ütü de yap, akü de tak. Ama hep kadın olduğunu unutma.”

“Benim dükkânım, benim hayatım, benim mirasım. Gece gündüz demeden çalışıyorum. Ama herkesin ablası, yengesi, bacısı, anası oluyorum burada. Sanayi sadece iş değil, sevgi ve saygının da adresi.”

 Şengül Çakır, Kuşadası Sanayi Sitesi’nin ilk kadın esnafı olmanın ötesinde, 33 yıl boyunca gösterdiği direniş ve üretim ahlakıyla, tüm Türkiye’de örnek alınacak bir figür hâline geldi.

Her çırak, her usta ve her genç kadın, onun öyküsünden kendi yolunu çıkarabilir:

 “Ayakta dur, üret, ve asla vazgeçme. Bereketi ve emeği Allah’a emanet et.”

https://www.facebook.com/share/r/17JwSHictb/